cerrar

Esta web utiliza cookies

En nuestras webs utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar tu accesibilidad, personalizar y analizar tu navegación, y mostrarte publicidad, incluidos anuncios basados en tus intereses. Si continuas navegando, entenderemos que aceptas su uso. Si deseas más información, puedes acceder a la Política de Cookies y a las Condiciones de Uso y Política de Privacidad.

19 min
Onde durmen os leloxos
Reflexiones |
10.04.15
  • 0
  • 0
  • 377
Sinopsis

(Unha troula de rapaces adentrase nesa coba mitica a facer de espeleólogos do descoñecido, onde atoparán algo co que non contaban

 


Todo comezara por unha lenda da que falaban algúns da aldea, poñían en boca deles que facía moitos anos que un raparigo atopara unha moeda de ouro moi antiga, alí, ó carón da cova do castro, e ía dicindo.

E foi camiño da cova

pretiño da bidueira,

no cimo daquela pedra

atopei esta moeda,

que ten a cara dun home

daqueles que raxan tea,

ledo por atopala

e metela na entretea.

Brincaba eu de ledicia

por ser o dono dela.

 

Cavilando, que alguén alí a puxera, para aledarlle a existencia.

De súpeto viu a un home, longo coma un pau de palleiro, ó carón dunha muller de pel escura,  este, reprendeu ó cativo para que lle dera tal tesouro, pero non de acordo  resistíuselle a non darlla, e  canturrexaronse ó un ó outro.

.

Meniño dáme eses cartos

que a min se me caeron.

Diso nada meu señor,

nesa pedra eu atopeinos

no chan estaban ceibados

coma cousa do demo.

O feito de estar no chan

non podes ti dispoñelos,

tamén aí puxo Deus

o ceo e maila Terra

e non por iso ti podes

sinxelamente collela.

 

Daquela o raparigo retirouse, cheo de vergoña e tristura por perdela, dándolle a moeda ó home. Pero a muller de pel escura, díxolle.

 

_Agarda un chisco, heiche de dar algo que che agradará máis que a moeda.

 

O raparigo agardou mentres que a muller foi para dentro da cova, feita a entrada de pedras engarilladas, e ó pouco, voltou cun reloxo máis gaioleiro que pouco, e díxolle.

 _A este non fai falla darlle corda, pero sobre todo debes levalo posto na boneca sempre que  poidas, pero non lle digas a ninguén onde te fixeches con el.

Así foi que, cando o neno se fixera xa de moita idade, contaralle o feito ó neto, dicíndolle que aquel reloxo era máxico, que endexamais lle dera corda.

O neto insistiulle moito para que lle dixera onde se fixera con el, pero o avó díxolle.

 

_Cando eu morra heicho de deixar, e tamén, un chisquiño antes, as de saber onde me fixen con el. Pero non por iso, teñas presa de que morra.

_Por Deus avó, que cousas tes, eu ben me amaño sen reloxo, so ollando o sol xa sei que hora é.

 

E así foi, que cando o seu avó morreu, o neto puido saber de onde viñera aquela xoia da modernidade. Pero con elo tamén xurdiu a inquedanza de por que non percorrer a cova na procura doutras novas.     

 

Así que días despois, a cativa panda de rapaces da aldea, xuntouse como cada mediodía sen saber certamente en que investir o tempo. O que máis acostumaban a facer, era ir o río para xogar nas súas augas non moi quentes, papar ameixas xunto coas últimas peras da sega, ou ir á procura das niñadas,  para desfacerlle os niños ás pegas mouras, que no seu medrar andaban a roubarlles os ovos as galiñas, e deste xeito facían  que non houbese tantas. Pero todo aquilo era xa moi rutineiro e buscaban algo novo en que experimentar un chisco de risco.

Facía xa tempo que lle tiña gañas ó de visitar a cova do castro, pero el só non se atrevía, así que cando se xuntaron despois do xantar, co bandullo cheo. Puxéronse a discutir a posible aventura, mentres os seus pais botaban a sesta  do verán. So tres lle fixeron caso ó Andrés, alias o   Enfexo, aqueles que  famentos como el de aventuras, tiñan tamén gañas de ir o lugar das Murallas da Torre, preto do rego da Zoca.

O lugar xa tiña a súa lenda, pero por poucos era crible. E como esas cousas da inquedanza teñen o seu aquelo, os arroutados espeleólogos estaban tan devecidos por desfacerse da monotonía acostumada, que decidiron emprender a ruta o antes posible ó carón do Enfexo, que era quen presidía a expedición ó descoñecido.

Despois das últimas casas da aldea de Pedras Longas, non había máis ala de catrocentos metros. En tempos existira no lugar un suposto poboado celta, dei o do castro, o que despois foi habitado polos mouros, do que o Luís comentou, o tempo que camiñaban.

 

_De alí viñeron as pedras da nosa palleira, segun meu bisavó, que foi quen a fixo.

_Pode ser que houbera algunha fortificación e por eso lle chamaran as Murallas da Torre- puxo o Ramiro.

_Ata pode que teñas razón- dixo o Tonecho- xa sabedes que aquí viviu unha vella, que durou máis ala dos cento sete anos, segun din as xentes, e que lle agradaba moito falar cos cativos, ós que lles daba lambetadas, feitas por ela mesma, como caramelos de mel. Din que so comía hortalizas e raíces colleitadas  por ela.

_E que endexamais probou a carne nin o peixe, so ovos de pita- engadiu o Enfexo, todo enteiro- e de can, tiña unhas galiñas grandes e fortes que facían roídos raros, e elas defendíana se alguén tentaba meterse con ela ou facerlle o riso. Din que foi a ultima mora que viviu nese sitio.

 

Foron entretidos na espallada conversa ata chegar a entrada, e alí foi onde o Tonecho, despois de ilo cavilando, decidira non entrar na cova, pero o Enfexo tratou de convencelo ó seu xeito.

 

_Ti irás o primeiro, se non  douche aquí mesmo unhas labazadas que as deixas sobras ¡ non me sexas merdan!, se non emborquíllote aí no rego da Zoca como está mandado.

 

Aínda que seguía sen convencerlle o de seguilo, despois do acontecido, non estaba pola labor de deixarse quentar polo fato do Enfexo, e como sempre tivera tan mala leite, de seguro cumpría co prometido, así que non tivo máis remedio que unirse a aquela excursión mergullándose no bandullo da terra.

 

_¡Está ben! Pero se vou con vos, tesme que dar unha desas navallas que tes tan gaioleiras_puxo por condición o Tonecho.

_¡De acordo! Pero tes que ter valor abondo, e non ser un mexericas canguelo que chores por calquera cousa que vexas- impúxolle o Enfexo.

 

Os catro raparigos ían un tanto preparados con cintos de coiro, lanternas e unha corda por se tiñan que baixar por algún risco.

Ó pouco tempo despois de entrar, a escuridade foise facendo cada vez máis con eles, ata ser necesario as lanternas para poder seguir adiante. Dende os teitos, penduraban como longos dentes de lobo feitos polas augas esbaradizas, como se mesmamente quixeran caérselles enriba dos lombos encollidos cara o descoñecido. De cando en vez, algún que outro morcego, saía fuxindo e chiar como reclamando pola presencia de aqueles intrusos atrevidos que estaban a invadir os seus territorios desfacéndolles a paz acostumada, onde so eles movíanse con xeito e acomodo sen medo algún. As lámpadas de luz ían tentando facerse co máis alí do descoñecido para eles, que xunto coa humidade, eran os únicos compañeiros que levaban.

 

_¿Sabedes o que di meu avó?- deixou caer o Enfexo perante aqueles intres de tensión, por se non había abondo xa_que fai moitos anos, cando el era do noso tempo, un raparigo xunto coa súa burra e o seu cadelo, desapareceron nesta mesma cova, e endexamais se soubo deles.

 

Todos calaron sen case respirar para conter os seus alentos, por mor de ser descubertos por algo alleo a eles.

 

_E din que polo día de Santa Lucia- seguía o enfexo artillando no desacougo- que foi cando pasou, se hai claro de lúa, escóitanse as falas do neno, o ornear da burra e as ladras do cadelo, tan ledos, como se estiveran no mesmo ceo.

_Pois ceo ou non, eu estoume a mexar polos calzos- expuxo o Luís.

_¡E dícelo agora home! cando estamos non se sabe onde- apostillou ó Ramiro. 

_¿E que queriades, que volo dixera antes? daquela xa non tentariades nin entrar.

 

So lles faltaba aquelo para rematar, pois o medo foise facendo con eles de tal xeito, que os seus corazóns brincábanlles nos peitos como cabalos desbocados. Algo estraño, e non moi doado de explicar sentían os seus caróns como compañeiro, e dicir, como se non estivesen sos. As lanternas alumeaban ata onde podían, pero máis alá, so estaba o descoñecido, ou aquelo que puidese brincar de súpeto no intre menos agardado. O paso facíase cada vez máis estreito ata o punto que so podían ir en fía india para poder seguir adiante. Pero agora, aquela humidade constante, facía xa un anaco que non a sentía, e ó seu redor comezouse a sentir como un son de violíns, sen saber certamente de onde saia, como se o trouxera aquel ventiño gaiolante que lles comezaba a dar nas orellas. O Enfexo ollou o seu reloxo de pulseira que marcaba a mesma hora de cando entraran na cova;

¨ Xa se me esfachou ¨, pensou.  A todo isto, alí no chan moi preto del, algo dourado asexaba ós seus ollos cativos- semella ouro- dixo para si-

Sen que se decataran os outros, colleu as tres moedas que atopara e seguindo adiante preguntou.

 

_¿ Que hora tedes?

_As dúas e dez, a mesma que cando entramos_dixo ó Ramiro.

 

A todos lles estaba a pasar o mesmo, os reloxos non parecian contar o tempo, como se alí dentro todo se detivera para aqueles investigadores do descoñecido.

 

_¡Meu Deus! se xa levamos un tempo andando, debemos levar tanto, que xa estou canso- dixo o Luís.

 

 ¿Como era que non o contaban os reloxos?,fíxose aquela pregunta ó Enfexo, sen ceibar palabra para os demais.

_¡Ollade aquí!-falou o Tonecho enfocando coa lámpada da súa lanterna_semella o can do que falaches.

_¡Carai! Parece certo- repuxo  o Luís.

 

Medio tapado de telarañas, atopábase alí nun recuncho. Aínda se lle podía apreciar o seu pelo branco tal cál fora. Era como se estivese desecado. Tocárono coa aguillada, era de crer que estaba teso e  xa non respiraba dende facía tempo.

 

_Deseguro que é o can da lenda- falou o Ramiro.

_E os outros dous ¿ que sería deles?- preguntou o Tonecho de novo.

 

Pero ninguén respostou, todos calaron para seguir adiante na procura do descoñecido, o que ben lles podía sorprender. Ós poucos metros, o Luís falou  dende o seu  desacougo, pois alí de preto, nun entrante había algo.

 

_¡Mirai! a burra parda, se agora atopo o raparigo, voume polas patas abaixo.

 

Nisto que os violíns comezaran a agatuñar no seu son e xuntarse con outros de arpa e  descoñecidos mesturados entre si, pero tan doces, como se quixesen engaiolar ós raparigos. Había que ir con moito xeito para non darse con saíntes das estreitas paredes, se non querías escarallar a faciana. As lámpadas  das lanternas foron agachando  a súa  enerxía ata tal punto  que apenas ollaban a punta dos seus zapatos, para en cousa de segundos quedar na máis completa escuridade. Arestora, o medo  anegaba os seus corpos de tal xeito, que a fala xa non era capaz de saír polas soas gorxas. Pero o Enfexo, que fora o máis arroutado sempre, fixo un esforzo e dixo.

 

_Estoume a cagar polas calzas.

_Eu xa fai tempo co fixen- engadiu o Ramiro.

 

Os outros calaron, pero non perderon tempo en xuntarse como as ovellas cando presentiron algún perigo.

_ Isto é o fin amiguiños- expuxo moi baixiño como se tivera medo a que lle escoitaran- ¿Para que nos meteríamos nesta argallada? Toda a culpa tena este Enfexo, por cacholán, por querer saber máis que ninguén.

_Cala anda, cala_falou o Luís_agora con discutir non imos a arranxar nada.

 

Pasou, que sen agardalo, aquela música case celestial, subiu tanto de son, que as paredes mesmo semellaban virse no cimo dos seus corpos, como se de un forte trono se tratase, seguido dunha  refaga de luz que os deixara tan cegos como estaban xa. Pero podía máis o que estaban a asexar cos seus ollos. Estaban a comprobar o por que do nome da cova e do rego que percorría ó seu carón. O espazo que aparecía, de xeito circular, despois daquelas estreituras, era amplo e medio esférico, pois daquela bóveda, pendurando do teito, saía,  como se mesmo fose unha zoca, que ó seu redor xurdía a luz indirecta que alampaba o luar, como se a mesma natureza tivese o capricho de crear aquelo. Era de mester que alguén noutros intres, tamén estivera naquel sitio e puidera saír, para poder levar o nome para fora. Estaban tan sorprendidos por todo aquelo que colleunos desarmados, aquela fala que soou forte na sala.

 

_¿Para que entrastes aquí?- preguntou como un eco, sen saber certamente de onde viña aquela fala.

 

 Eles por un intre, calaron asolagados  polo medo que aforcaba as súas gorxas, ata tal punto que case non os deixaba respirar.

 

_¿Ti es o Enfexo verdade?_ preguntou de novo aquelo descoñecido.

_Si señor_respondeu el, esfurricándose de vez, por se lle faltaba algo.

_Eu non son un señor, aquí non hai señores_engadiu aquilo que non sabían que era_ aquí so habemos entes, pero estamos a falar de vosoutros. Ti como es o máis arroutado, poriso metiches a estes cándidos na túa aventura, xa que non sabes aínda onde estás.

_Non sei, eu...escoitei cousas- repuxo o Enfexo indeciso- eu so quería saber.

_Ti non sabes aquelo que di- falou o ente.

 

Á curiosidade matou ó rato,

que por curioso e arroutado,

rematou moi mal parado

alí na gorxa do gato.

Pola boca morre o peixe,

e quéixese, ou non se queixe

á de rematar no prato.

 

Quéroche dicir con esto,

que todo non colle no cesto.

se o descoñecer é malo,

pode ser peor saber.

De tantas cousas que hai,

tes que saber aprender.

Que ó saber onde te metes

e algo moi primordial.

Sair ben ou sair mal,

depende do animal.

É mellor deixar no chan

aquilo que non é del

pois pode deixar a pel

como a deixou alí o can.

 

Rematou dicindo aquelo, xermolando sabiduría. Aínda que o Enfexo tería que remoelo a outra hora se despois podía contalo, que xa era dubidoso. Pero despois de todo, o Enfexo viñera a saber, e como xa non tiña máis que perder que a súa propia vida, e por suposto a dos seus compañeiros, quixo seguir nas pescudas de todo aquelo que podía acontecer nos seus caróns, por iso votándolle valor ó intre, preguntou de novo.

 

_¿E vostede onde esta?-Aquilo tomouse o seu tempo para a resposta, como si tivera que pensalo, e dixo- Eu... estou no tempo, coma ti, pero non no tempo que anda, se non no que está quedo, nese que non ten tanta presa coma vos, que andades tolos por sacarlle punta a todo. Nós non estamos nese tempo onde as agullas non acougan, indo sempre para diante, aquí é Onde dormen os reloxos, como podedes ver, aquí eses artiluxios están quedos, so dormen, descansan. Por iso, se  queredes quedar connosco, seredes sempre nenos tal como estades agora, e endexamais seredes vellos coma os avós- dicíalles aquela fala doce que mesmo semellaba de caramelo de mel, que saía coma a outra veira da luz.

_¿E certo que viviu nesta cova a vella que lle gustaban tanto os nenos?-preguntou o Tonecho botando peito.

_Si, é certo, e fai moitos máis anos dos que vós contades. Está igualiña que cando entrou, está xogando co neno da burra e outros que tamén quedaron aquí con ela. A boa muller, fíxose a raíña das lambetadas, vosoutros tamén podedes quedar se queredes ser nenos para sempre- explicáballes a fala descoñecida, detrás da luz que nestes intres era menos cégacha- pero se non pasades, canto máis agardedes vaivos a ser peor, pois ese tempo que vós manexades fora de aquí, vai moi de presa, de feito os que saiades, ídesvos atopar cunha sorpresa aí fora, poida ata que non vos coñezan nas vosas casas; nese camiño, aínda que non vos decatastes, pasou moito tempo.

_Vostede o que quere é quedarse connosco, é dicir tomarnos o pelo- dixo o Enfexo polo baixo, para que non o escoitase aquilo- todo isto é unha gaiolada súa, sairemos como entramos, ¡que narices!

_O crer, ou non crer, está na voso miolo. Aquí non se obriga a ninguén, todos son libres como o vento da serra- seguiu a dicir o descoñecido-Aí dentro non hai pelexas con ninguén, todo e paz e harmonía, todo a contra que no voso tempo, que non vos conformades con nada, sempre tedes que ir máis aló. De feito a ti puxéronche ese sobrenome por ser como eres pensando sempre en ti.  Ben para os que queirades entrar, este é o intre, os que non, xa podedes voltar para atrás. Esta é a fronteira do ben e do mal.

 

_Eu voume- expuxo o Luís- teño gañas de ser grande para  poder fumar e saír coas rapazas.

_Dese xeito ten que ser moi aburrido- engadiu o Enfexo- sempre   xogando de neno non abonda.

_Pois logo teredes que saír sen agardar nin chisca, para que vos de tempo a facer todo iso, aínda que á saída vai a ser diferente- ceibou o da luz- ah outra advertencia. 

 

Se alguén colleu algo do chan,

debe ceibalo antes de saír,

pois pode custarlle a pel,

que co roxo pode ferir.

 

_Eu non o penso, volto cos meus- falou o Enfexo, agachándose das ultimas advertencias.

 

De súpeto foise a luz e quedaron outra vez cégachos de todo ó tempo que os dous sentíanse como arrastrados a unha velocidade incrible xamais experimentada, empuxados por un fortísimo vento que parecía  non acougar. Doíanlles as orellas de tal xeito como se as houberan pasado polos toxos do verán. Non souberon o tempo que estiveron os de Penas Longas nesas desfeitas ata que apareceron fora, alí ciscados coma dous farrapos vellos, ó pé duns carballos que facían garda ó carón da Cova da Zoca.

Miráronse entre si, sorprendidos, so uns calzoncillos apertados as coiras, era todo o que tiñan no cimo dos seus corpos.

 

_¡Manda truco! ¡Pero ti xa non es un neno!- dixo o Luís.

_Nin ti tampouco_repuxo o Enfexo, que tiña tres redondos escalfados na perna dereita coa feitura das tres moedas.

 

Ó nome da Cova da Zoca, dende aquel día podíaselle engadir, A das Tres Moedas. Pero aquelo non se sabia se pasaría á lenda, xa que o Enfexo non ía estar pola labor de contar polo miúdo os tres selos cruñados, onde case se podían ler as gravacións delas alí tatuadas a fogo, sobor da súa pel.

Cando os dous expeleólogos chegaron as súas casas espidos e farrapentos, non os deixaron entrar por descoñecidos, e case os botan de alí a fungueiradas por ter tan pouca vergoña de presentarse de aquelas maneiras ante ninguen. A quen lle ían a contar o acontecido que puideran crerlles.

 

Tiveron que roubar roupa dos arames para poder cubrir os seus corpos xemelgos. Mentres dúas vellas de Pedras Longas estábano a contar.

 

_¡Ai que ver! Vai xa para dez anos que desapareceron os catro rapaces. Canto rezamos por eles para que voltasen. So as testemuñas dos outros compañeiros de xogo, aseguraban que foran  a Cova da Zoca, alí nas Murallas da Torre, pero ninguén puido sostelo con seguridade. Aquelo de facerlles os enterros sen corpos, fora moito, e moi doído por todolos veciños. So Deus saberá o que lles pasou, pois ninguén neste mundo pode dar fe de onde foron a parar.

 

O Luís e mailo Enfexo, achegáronse ata o atrio da airexa a comprobar que era certo o que as vellas contaban. Alí estaban os seus nomes  escritos  nunha lápida común, cun epitafio que dicía

 

Desaparecidos ós dez anos de idade por causas descoñecidas,

supostamente na Cova da Zoca.

Luís Santos, Andrés Feito (ó Enfexo), Ramiro Pontes, e Antonio Amaro.

Deus teña a ben recoller as súas almas no Ceo.

 

 Pero un daqueles chistosos, que sempre os houbo, quixo deixar o seu propio epitafio, e engadiulle cunha pintura roxa da que non era doado sacar.

 

Se ala chegaron, e ai vida, que escriban.

 

_E pensar que voltei polo da navalla- díxolle o Luís o Enfexo, que polo pronto era o único que podía dar fe de quen era- ¿ que sería dela.

_A saber onde foi a parar- dixo o Enfexo pensativo_pero nestes intres non é tempo de pesar en navallas, temos que pensar como poderemos entrar nas nosas familias, ou irnos polo mundo, pero de mortos pouco faremos, pois non temos nin con que identificarnos ¿A quen lle imos a contar a nosa azaña? Por outra banda ¿Que sería do Ramiro e mailo Toñecho?

 

Eles de seguro que non tiñan o problema presente, estarían coa vella das lambetadas e mailo raparigo da burra, e por eles non pasaría o tempo, pero si que engadirían na lenda da cova.

Pero os dous de volta, que estaban alí de novo, ¿como demo farían para voltar de cheo cos seus?. So o tempo lle podería axudar, pero de seguro que lles quedaban moitas que pasar para lograr que creran a dous nenos mozos, dentro de dous mozos nenos.

 

 

 

 

FIN

Valora
y comenta
Valora este relato:

Quedan 0 caracteres

Es necesario que valores antes de comentar
Comentarios
Valoraciones
Otros relatos del autor

Eladio Bernabé F R Castedo. nace en Corgo Lugo España. Emigra dentro de su país a tierras catalanas donde empieza su afición por la escritura. Colabora en varias revistas como El centro gallego de Barcelona, Pegaso de Mdrird, Cambio dieciséis y Artesonado de Lugo. Edita en varios soportes digitales como yoecrivo.com, bubuk, biblioeteca, entreescritores, con sus dominios galiciacontos y galizacontos, siendo mención de honor en el cuento de nunca acabar Garzón Céspedes 2008, estando en tramites finales de gráfica la publicación de su obra http://www.chiadoeditorial.es/index.php?option=com_content&view=article&id=664:dos-en-el-camino&catid=89:coleccaolivros&Itemid=231Dos en el camino por Chiado Ediciones

Tienda

Cien años de sobriedad

Álvaro del Valle (Poyatos)

€2.99 EUR

El secreto de las letras

José Luis Durán (Ender)

€2.99 EUR

Chupito de orujo

Mayka Ponce

€2.99 EUR

Vampiros, licántropos y otras esencias misteriosas

Lore y Ender

€2.99 EUR

La otra cara de la supervivencia

José Luis Durán (Ender)

€2.99 EUR

En tardes de café

David Loreiro (Lore) y Adrián Durá (Novato)

€2.99 EUR

Sin respiración

AndreSinSiesta, Zenon, Stavros, Venerdi

€3.95 EUR

La Vida Misma

Teodoro Bama, Joene, L.J. Salamanca, Ender, Poyatos y Miranda

€4.95 EUR

De frikimonstruos y cuentoschinos

Teodoro Bama

€2.99 EUR

Cuatro minutos

Jesús Fernández (Lázaro)

€2.99 EUR

Grandes Relatos en Español

Bécquer, Zorrilla, Emilia Pardo Bazán, Galdós y otros.

€4.95 EUR
Creación Colectiva
Hay 17 historias abiertas
Relatos construidos entre varios autores. ¡Continúa tú con el relato colectivo!
19.09.18
25.05.18
Encuesta
Rellena nuestra encuesta